Mücmelü'l-Luga
İbn FârisOrijinal metni gösterOrijinal metni gizle
كبت: الكبت: مصدر كبت الله العدو، إذا صرفه وأذله.
Temel Anlam
Çalışma yapılmadı
Bu kök için korpus taraması ve değer tespiti henüz yapılmadı. Aşağıdaki maddeler klasik sözlüklerden aktarılmıştır; kök hakkında hüküm yerine geçmez.
Kaynaklar
Klasik sözlüklerdeki madde, Türkçe aktarımıyla. Arapça asıl metin her maddenin altında.
s. 775
Kitâbü'l-Ayn
Halîl b. AhmedOrijinal metni gösterOrijinal metni gizle
كبت: الكبت: صرع الشيء لوجهه. كبتهم الله فانكبتوا، أي: لم يظفروا بخير. وكبت الله أعداءك، أي: غاظهم وأذلهم. والاسم: الكبات.
Mekâyîsü'l-Luga
İbn FârisOrijinal metni gösterOrijinal metni gizle
الكاف والباء والتاء كلمة واحدة، وهي من الإذلال والصرف عن الشيء. يقال: كبت الله العدو يكبته، إذا صرفه وأذله. قال الله تعالى: {إن الذين يحادون الله ورسوله كبتوا كما كبت الذين من قبلهم} [المجادلة: 5] .
Cemheretü'l-Luga
İbn DüreydOrijinal metni gösterOrijinal metni gizle
وكبت الله أعداءه كبتا إذا ردهم بغيظهم . والعدو مكبوت والفاعل كابت .
el-Muhkem
İbn SîdeOrijinal metni gösterOrijinal metni gizle
الكبت : الصرع .
كبته يكبته كبتا ، فانكبت .
وكبته الله لوجهه كبتا : صرعه فلم يظفر ، وفي التنزيل : ) كبتوا كما كبت الذين من قبلهم ( .
والكبت : كسر الرجل وإخزاؤه .
وكبت الله كبتا : رده بغيظه